Keuze voor Vlaams beleid of Belgisch evenwicht?

In een democratie waar partijen met een verschillende maatschappijvisie samen een land besturen is het een groot voordeel als de kiezer de kaarten zo schudt dat er een meerderheid gevormd kan worden met partijen die geen al te breed ideologisch spectrum beslaan.

Een regering met de drie traditionele partijen (CD&V, Open VLD en SP.a) mag dan wel 'stabiliteit' bieden, het is ook een regering die omwille van het compromis tussen die uitgesproken verschillende partijen geen duidelijk project kan voorleggen. Keuzes in belangrijke dossiers worden daardoor soms gewoonweg niet gemaakt (wat de afgelopen bestuursperiode te vaak gebeurde). Vaak gaat men zich ook te buiten aan allerlei 'cadeautjes' om de verschillende partners tevreden te stellen. Dergelijke cadeautjes zijn voor de bevolking vaak mooi meegenomen, maar het is geen beleid met een langetermijnvisie.

Zeker nu, in een periode dat het minder goed gaat, moeten duidelijke keuzes gemaakt worden (zowel positief ter ondersteuning van de economie, als negatief om Vlaanderen financieel gezond te houden). Een traditionele tripartite zal al snel gaan schipperen als het zich voor dergelijke keuzes gesteld ziet.

In een normale democratie zou het dus niet evident zijn dat de christen-democraten, liberalen en socialisten samen een regering vormen. Maar -u hoort mij al aankomen- België is natuurlijk geen gewoon land.

De Vlaamse regering zal niet noodzakelijk de meest logische keuze zijn. Er is namelijk ook die federale regering. Bepaalde keuzes in de regionale regeringen zouden een impact kunnen hebben op de federale regering. Daar gaan de evenwichten dus spelen (de keuze voor het evenwicht boven de keuze voor het beleid) en dit is vaak geenszins in het belang van de gewone man die eerst allerlei politieke spelletjes te verduren krijgt ... en nadien nog tweedekeus beleidsploeg krijgt.