Ontslag uit regering, einde kartel

Madame Soleil blijk ik dus geenszins te zijn. In tegenstelling tot wat ik verwachtte, namelijk dat de CD&V de communautaire dialoog bij gebrek aan geloofwaardigheid zou stopzetten, voerden zij de forcing. Vlaams minister-president Kris Peeters ging garanties halen bij de Franstalige partijvoorzitters, die deze garanties natuurlijk maar al te graag gaven wetende dat dit de N-VA in een onmogelijke positie zou brengen.

De garanties gaan trouwens niet zo ver: enkel over BHV zal niet meteen onderhandeld worden, maar de franstaligen kunnen dus wel nog hun eisen over de uitbreiding van Brussel en de benoeming van de burgemeesters in de rand op tafel leggen. Ook beloofden zij resultaten voor de verkiezingen van juli 2009. Maar kan iemand er oprecht geloof hechten aan die beloftes? Ook CD&V moet geweten hebben dat hun manoeuver zou leiden tot het ontslag van Bourgeois uit de Vlaamse regering. Of maakten zij net als ik een verkeerde inschatting?

Dit betekent nagenoeg ook zeker het einde van het kartel. Nochtans uitten vele sprekers op het N-VA-congres hun gehechtheid aan dit kartel en Bourgeois werd meermaals gevraagd geen ontslag te nemen uit de Vlaamse regering. Het voelt wrang aan dat we er nu op die manier en amper 24u na het congres zelf uitstappen. Ik heb dan ook het gevoel dat het allemaal toch wat snel is gegaan. CD&V/N-VA is als kartel naar de verkiezingen gegaan en dus heeft de N-VA evenveel recht om binnen de Vlaamse regering zijn veto te stellen als om het even welke partij. Maar blijkbaar ontbrak het aan enige steun vanuit de CD&V ...

Het is nu aan de overblijvende Vlaamse regeringspartijen (CD&V, SP.a/Vl.Pro. en Open VLD) om in hun dialoog met de Franstaligen het ongelijk van de N-VA aan te tonen. In het belang van de ganse bevolking mag ik hopen dat zij er inderdaad in zullen slagen om tot een redelijke staatshervorming te komen, maar ik vrees dat binnenkort zal blijken dat dezelfde spelletjes gespeeld zullen worden als de afgelopen 15 maanden.

Verklaring van Geert Bourgeois bij zijn ontslag:

Vandaag heb ik in de ministerraad moeten vaststellen dat alle collega-ministers wensen in te stappen in de dialoog, die vrijdag nog werd afgewezen. Op 5 september nog verbond de Vlaamse regering “strikte en noodzakelijke” voorwaarden aan de start van deze dialoog. Zowel afgelopen vrijdag als vandaag opnieuw moet ik vaststellen dat aan die “strikte en noodzakelijke” voorwaarden niet is voldaan.
En net als toen, beseft iedereen dat de geloofwaardigheid van deze dialoog onbestaande is. Een poppenkast verandert daar niets aan.

Als ik zodoende werkelijk nog de enige ben in de Vlaamse regering die resoluut achter de uitvoering van het Vlaams regeerakkoord sta,
als ik werkelijk nog de enige ben die de beloofde “strikte en noodzakelijke” voorwaarden van de Vlaamse regering ook effectief strikt en noodzakelijk vind,
als ik werkelijk nog de enige ben in deze Vlaamse regering die de Vlaamse beloftes effectief wil uitvoeren,
dan lijkt het mij beter dat ik deze regering verlaat.
Als het nog enkel over macht en ministerposten gaat, dan kan deze regering beter functioneren zonder mij.

Dat spijt mij zeer. Ik denk dat de N-VA de afgelopen jaren heel wat gerealiseerd heeft, ook in deze regering. Bijvoorbeeld de inspanningen voor de Vlaamse rand en het inburgeringsbeleid, zijn en blijven verworvenheden van de N-VA. Ook inzake mijn eigen beleidsdomeinen ben ik meer dan tevreden over de bereikte resultaten. Ik dank dan ook vanuit de grond van mijn hart mijn vele trouwe kabinetsmedewerkers voor hun harde werk, net als de vele ambtenaren waarmee ik voortreffelijk samenwerkte.

De enige fout die je mijn partij en mij kan aanwrijven, is dat we voluit zijn gegaan voor de realisatie van het Vlaams regeerakkoord. Belofte maakt schuld. Ik ben dan ook diep ontgoocheld in de houding van de top van CD&V, of tenminste van sommigen in de top van CD&V.

De démarches van SP.A en VLD slaan alles. Schaamteloos stonden zij gisteren onmiddellijk klaar om mijn ministerpost op te eisen. Inhoudelijke argumenten hadden ze niet. Vooral de platvloersheid heeft mij geraakt.

Op het congres van de N-VA gisteren waren heel wat kinderen en jongeren. Ik denk dat zij een veel beter voorbeeld hebben gekregen van hoe politiek kan worden bedreven. Open, eerlijk, rechtlijnig. En dienstbaar aan de samenleving.
Mijn ontslag mag dan ook niet bitter stemmen, maar als een signaal dat politiek ook anders kan.